De zaden zijn binnen, het zaaiplan zit in mijn hoofd en het borrelt om aan de slag te gaan. Ik moet echt op mijn handen gaan zitten om niet nu al te gaan zaaien. Dat neigt tot pierlala’s, dunne staken, slierterige armoedjes. Dus wacht ik nog 1 hele maand af en tel de dagen. Verder kom ik natuurlijk grond te kort en kan ik zaaien voor een heel dorp.
Gelukkig hebben we kippen die een graantje meepikken. Zo mogen ze dagelijks even in de moestuin om wat te snaaien. Tegen het eind van de middag, langer moet het niet duren want dan staat er niets meer overeind. Maar aan het eind van de middag is de wil om op stok te gaan tegen zonsondergang groter dan hun sloopzin en lopen ze braaf uit zichzelf terug naar het nachthok.
En als ik eenmaal gezaaid heb zijn ze natuurlijk niet meer welkom dus genieten we er nog maar even van, da’s geheel wederzijds.